این ورزش ما به کجا میرود
چند روزه که می خواستم در مورد ورزش و اتفاقات این روزا و حواشی آن بنویسم به عللی نشد تا الآن که ابن فرصت در نیمه شب دست داد!
چند وقتی است (بهتره بکم چند سالی) که ورزش ایران دارد با خودش مسابقه میدهد و برنده ای ندارد و اگر هم اتفاقی کسی برنده شد زود مزه برنده بودنش از بین میرود چون مسابقه داخلی بوده.
این وضعیت ورزش ایران و این اواخر فوتبال ما درست مانند کشوری است که دچار جنگ داخلی شده و طرفین جنگ هم همه حق و حقیقت را فقط خود میداند و بس...
جالب اینکه در این جنگ داخلی هر از چند گاهی یکی از طرفین موقتا" پیروز میدان می شود و دیگران را کنار میزند و در این زمان فقط خودش را می بیند و راهی که در پیش دارد اما فکر این نیست این راهی که او می خواهد طی کند از طرف کسان دیگری هم که قبلا" جای او بوده اند ساخته شده و آنان نیز سهمی در این راه دارند ولی چون الآن خودش راننده است تمام جاده و راه را از آن خود می داند.
فرد پیروز در آن مقطع آنقدر از خودش مطمئن است که میگوید فقط من میتوانم و من درست می گویم....
نیاز به گفتن بیشتر در این زمیته نیست دیگر همه میدانند که چه میگویم .
ولی در این بین کسی که بیشتر از همه ضرر میکند و فقط مردم ورزش دوست و میهن پرست هستند و بس و تا زمانی که این جنگ داخلی ادامه دارد وضعیت ورزش ما بهتر از این نخواهد بود و اگز هم احیانا" موفقیتی باشد موقتی و ناپایدار خواهد بود.پس بهتر نیست در این جنگ داخلی در ورزش آتش بس اعلام فرموده به جبران خسارات بپردازیم.
این روزها هم که گویا جنگ داخلی ورزش ما در گروه مربیان فوتبالی براه افتاده و موشک شده جواب موشک آنوقت توقع داریم به جام جهانی هم برویم و در باشگاهی هم قهرمان آسیا و جهان شویم !!
فعلا" هم که گویا نوبت را داده اند به آقای قطبی (بقول دوستی ماموریت غیرممکن قطبی ) که کمی خودشان تجدید قوا کنند.
هدف من از نوشتن این مطالب فقط اینه که بگویم بالاخره ما میخواهیم چکار کنیم با ورزش و ورزشکاران و ورزش دوستان. منظور من هیچ شخص یا گروه خاصی هم نیست و تمام نوشته هام فقط نقطه نظرات و افکار خودم در مورد فوتبال و حوادث اخیر بوده .
