دل تنگیم !

دلِ دیونه ی من بوی تو را می جویـَد

چَشم خیسَم همه جا روی تو را می جویـَد

قلب حیران به هوای تو پریشان مانده

دَست لرزان همه جا موی تو را می جویـَد

 آه از این درد جدای ، بیا

ای ستمگر تو کجایی ، بیا

در هوای چَشمَت ، چَشم چه زاری ها کرد

در فراغ نَفَست ، نفس خماری ها کرد

در پی دست لَطیفَت ، دست سرگردان بود

در پی دیدن تو ، روز شماری ها کرد

 دیر ...

همیشه دیر می رسم

همیشه دیر می یابم

آن را که شتابان می جویم

می یابم اما

نه یار که نقش یار

بر ترک زمانه که گذشته است.

همیشه دیر می رسم!

 * شاعر این شعر  را نمی شناسم. اگر شما می دانید لطف کنید و بنویسید.

شعری از زبان مولانا   

ما کار و دکان و پیشه را سوخته ایم

شعر و غزل  دو بیتی آموخته ایم

در عشق که او جان و دل  و دیده ما است

ما جان و دل و دیده هر سه را سوخته ایم

صد نامه فرستادم

ديــريست که دلـدار پيامي نفرستاد

ننـوشت کلامي و سلامي نفرستاد

 صدنامه فرستادم و آن شاه سواران

پيکي نـدوانـيد و پــــيامي نفرستاد

                                                                        (حافـــظ)

زندگی چون جمله هایی بود بی پایان

سربهای داغ

نقطه ای در انتهای سطرهایی مختصر بودند

قلبها با قلبها نا آشنایی داشت

دستها با دستها بیگانه تر بودند

در شب طولانی سنگین

کورمالان گرچه یاران در سفر بودند

سخت از هم بی خبر بودند

از دو روئی های بی پروا

وز نگاه سرد گستاخانه ی بی شرم این و آن

آن و این در آتش عصیان و خشمی شعله ور بودند

نی امیدی بود

نه نویدی بود

نه به سر شوری

نه در دل اشتیاقی بود

و لبان راز داران در خطر بودند

در شبی اینگونه جانفرسا

در شبی اینگونه ذلت بار

مردم آزاده ی بیدار

چشم بر راه سحر بودند

حمید مصدق

سحر چه مشغله بود

به کـــــوی میکده یا رب ســـحر چه مشغله بــود        که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنی ست        به نــالــه دف و نــــی در خــروش و ولــولـه بـــود

مبـــاحثی که در آن مجلس جنـــون می‌رفـــــــت        ورای مـــدرسه و قــال و قــیــــل مســــله بـــــود

دل از کـــرشمه ســــاقی به شکـــــر بود ولـــــی        ز نامــســاعدی بختش انـدکـــی گــــلـــه بـــــود

قیــاس کردم و آن چـــشــــــم جادوانه مــــســت        هزار ساحــر چون سامـــریـش در گــــلــه بـــــود

بگفتـــمش به لـبـــم بوســه‌ای حوالـــت کــــــــن        به خنده گفت کی ات با من این مـعـامـلـه بـــود

ز اخــتــرم نظری ســــعــد در ره اســـت که دوش        مــیــان مــاه و رخ یــار مــن مــقــابــلــه بــــــــود

دهــان یــــار که درمــان درد حافـــــــــــظ داشــت        فــغــان که وقــت مـروت چــه تـنـگ حوصله بـــود

فالی گرفتم و این آمد

این کجا و اون کجا

یه نفر خوابش میاد و واسه خواب جا نداره   

                        یه نفریه لقمه نون برای فردا نداره

یه نفر میشینه و اسکناس هاش رو می شماره        

                         می خواد امتحان کنه داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم میشه توش  

                    اون یکی خونشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره          

                     انتخاب هم میکنه ولی پولش رو نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه                      

                         اون یکی مداد داره آب با بابا نداره

یکی بعد از مدرسه توپ چهل تیکه می خواد      

                        مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره

یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی        

              اون یکی حتی تو فکرش هم  آب دریا نداره

یه نفر تولدش مهمونیه همه میان         

               یکی هم  تقویم واسه خط زدن روزها نداره

یکی هفته ای یه بار پزشکشون میاد خونش

            یه جا دیگه یکی داره میمیره خرج مداوا نداره

 میدانی و میدانم...

با هر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود
چون کرم شبان تابان میتابی و میتابم
بر هر که نظر کردم گریان و پریشان بود
چون ابر سبک باران میباری و میبارم
من درد محبت را هرگز به تو نسپردم
این عقده دیرین را میدانی و میدانم
بر مرثیه ام بنگر نقش رخ خود بینی
این قصه غمگین را میخوانی و میخوانم
................................

وه که جدا نمی شود  نقش تو از خیال من !!

ای کاش

ای کاش رد من را از این صدا بگیری
تا که نرفتم از دست دست مرا بگیری
فصل نشای غمهاست میراب این زمینم
وقت است جوی آبی از چشم ما بگیری
بانو! قبول دارم زیباترینی  اما
رسمش نبود خود را این قدرها بگیری
می ترسم از شبی که اینجا نباشم و تو
دیگر سراغ من را از ناکجا بگیری
تشییع می شوم صبح بر دوش این خیابان
فردا اگر بیایی باید عزا بگیری
امشب دوباره شعری از دوریت نوشتم
مانده ست روی دستم آنقدر تا بگیری

چشمانت !!

 شناختی؟

چشمانم سیاه

رویایم آبی

دستانم سبز

سیبم سرخ

روحم سفید

شناختی مرا ؟

دیروز رنگم زدی !

از هزاران تن ...

دلتنگ بمیریم

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

انسان !!

انسان مدار بسته‌ی تکرار دارد
هی کار دارد، کار دارد، کار دارد

فرصت ندارد دل دهد یا دل بگیرد
باید درِ این زندگی را گِل بگیرد!

نمی‌دانم شاعرش کی‌ست اما قطعا شرح حال امروز من و احتمالا شماست...

"این سپیدار کهنسالی که هیچ از قیل و قال ما نمی آسود
این حیاط مدرسه
این کبوترهای معصومی که ما روزی به آنها دانه می دادیم
این همان کوچه٬ همان بن بست
این همان خانه ٬همان درگاه
این همان ایوان ٬همان در ...آه!
از بیابانهای خشک و تشنه٬از هر سوی صد فرسنگ
در غروبی ارغوانی رنگ
با نشانی های گنگ و دور
آمدم تا هفت سال از سرگذشتم را
بشنوم- شاید-
از اشارت های یک در
از نگاه ساکت یک پنجره٬یک شیشه٬یک دیوار
در حرم٬در کوچه٬در بازار!
آمدم خود را مگر پیدا کنم
کیف زرد کوچکی در پشت
نیزه ای از آن قلمهای نئی در مشت
گوشها از سوز سرما سرخ
رهگذر بر سنگ فرش راه ناهموار!"
...

فریدون مشیری

تو کی هستی

آی غریبه آی غریبه نمی دونم تو کی هستی
توي قلبم پا گذاشتي ، مرز بودنُ شکستي
غريبه آخ اگه مي شد که بدونم تو کي هستي
تو رها تر از پرنده ، روي شونه هام نشستي
دلي که لحظه به لحظه ، مي رفت هر جايي که مي خواست
حالا با اومدن تو انگاري يک قرن ِ تنهاست
نمي دوني دل عاشق ، اين روزا چه حالي داره
اين روزا غمه عجيبي ، توي قلبم پا مي ذاره
تو شدي خداي قلبم ، توي قلبم لونه کردي
اومدي تو سرنوشتم ، دلمو ديوونه کردي
…..

آهنگ بسیار زیبای تو کی هستی کاری از بهنام موسی پور و هم خوانی یاسر محمودی . خیلی با این آهنگ حال کردم. 

     دانلود  :  آهنگ تو کی هستی- بهنام موسی پور با حجم ۲.۴۶ مگابایت

از كتاب: كي قدِ من دوسِت داره
خواننده: بهنام موسي پور - ياسر محمودي
آهنگ و تنظيم: ياسر محمودي 

 خاطره ماندنی !!

گر چه دوري ز برم همسفر جان مني

قطره ي اشكي و در ديده ي گريان مني

در دل شب منم و ياد تو و گوهر اشك

همره اشك تو هم بر سر مژگان مني

دست هجران تو سامان مرا بر هم ريخت

باز گرد اي كه اميد من وسامان مني

اين مپندار كه نقش تو رود از نظرم

خاطرت جمع كه در خواب پريشان مني

در شب بي كسي ام ياد تو مهتاب منست

خود چراغي تو و در شام غريبان مني

ساده نمی شه تو رو داشت

این روزا سنگینه سرت ، طول و دراز ، سفرت.
هوای مارو نداری ، شلوغ شده دور و برت.

برات شدم مثل همه ، ی سایه ، ی مجسمه.
از جون دنیا چی می خوای، کجای دنیا مبهمه.

هر چی می گم مال منی ، ساز مخالف می زنی.

حلقه بی نگین شدی، با اونها همنشین شدی.
ما رو دیگه می خوای چیکار ؟ تو خوبها بهترین شدی .

هر چی می گم مال منی ، ساز مخالف می زنی.

عاشقی پروا نداره ، جنون که حاشا نداره .
از همتون عاشقترم ، این دیگه دعوا نداره.

من از تو دل نمی کنم ، عاشقترینشون منم.
ساز مخالف رو بزن، من ولی دم نمی زنم.

 

صنما به تو دل دارد خو نکند به دری دیگر رو

نه سپرده به جایی سر را ننهاده قدم بر هر کو

دل و دین که به یغما بردی زده ای ره من از هر سو

نشناسم سر خود از پا که به چوگان تو هستم گو

من و عشق تو عیاری بس که به غیر تو دیاری کو

تا نوشیدم می بی رنگی رستم از عالم رنگ و بو

زین پس منم و جانی شیدا قلبی مفتون که کند هو هو

تا نوری به دلم بخشیدی گوید بی من و ما هر دم او

        از دکتر جواد نوربخش

اين نگهبان سكوت

شمع جمعيت تنهايي

حاجب درگه نوميدي

سالك راه فراموشي ها

چشم به راه پيامي،پيكي

گرمي بازوي مهري نيست

خفته در سردي آغوش پر آرامش يأس

كه نه بيدار شود از نفس گرم اميد

سر نهاده است به بالين شبي

كه فريبش ندهد عشوه ي خونين سحر.

دكتر علي شريعتي

اي مـن ! اي زنـدگـي !
در ميان اين پرسشهاي تکراري،
در ميان زنجيره بي پايان بي ايمانان،
در شهرهاي آکنده از ابلهان،
اي من،اي زندگي!به چه بايد دل خوش داشت؟

جواب:
به اينکه تو اينجايي
که زندگي هست و يگانگي
که نمايش بزرگ هنوز بر جاست،
تا تو هم کلامي بر آن بيفزايي.

                                                     شعر: والتر ویتمن

قدر آیینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که اقبال شکست 

سعي کنید آن چيزي که دوست داريد به دست بياوريد ، وگرنه مجبور خواهيد  شد آن چيزي که بدست آورديد دوست بداريد . 

تنگ بلور

 ماهی کوچکی بودم سنگی يه روز راهمو بست

پناه من يه برکه بود اونم يه روز به گِل نشست

 آخر سادگی من تنگ بلوری وغمه

بيچاره اين تنگ بلور از غم من دلش شکست

سوء تفاهم

تو ندانستی

چه می خواهم زتو

من نگفتم !

که بمان !

یا که برو !

من فقط می خواستم

شمعی شوم

تا بسوزم جان خود را

نزد تو

تو ولی از آتشم  ترسیدی و

رفتی و

گفتی :

برو  !

نه من ،نه تو 

...

   منبع : از شبانه .... تا غریبانه

 تا کی ؟؟ و تا کجا !!

وقتی اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود

و در تمام شهر

قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند

وقتی که چشم های کودکانۀ عشق مرا

با دستمال تیرۀ قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

فواره های خون به بیرون می پاشید

چیزی نبود. هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری

دریافتم : باید، باید، باید

دیوانه وار دوست بدارم

صبر

یک طرف لیوان آبی واژگون

یک طرف قندان و قندش سرنگون

*

ریخته واریخته هر چیزمن

مانده چای و استکان بر میز من

*

آن طر فتر هم کتابی بی نشان

آب گلدانم چکیده روی آن

*

همچنان غرقم میان فکر خود

بی تفاوت می شوم با شعر خود

*

می دوم درکوچه های بی کسی

پشت سر انبوهی از دلواپسی

*

زیر پاهایم زمین رنجیده شد

 حزن تنهایی من پیچیده شد

*

رو به رویم انتظار رو پنجره

امتداد بغض های حنجره

*

فکر من در سایۀ  تاریک غم

بوی تند خاطره در پیچ و خم

*

خاطراتی تلخ  همچون زهر مار

لیک صبرم هست کوهی استوار

*

هر چه بادا باد،هرچه شد که شد

سر به روی میز ،می پرسم زخود

*

من چگونه صبر را دامن زدم

بر لبانم قفلی از آهن زدم

*

من چگونه صبر کردم اینچنین

صبر بر بی رحمی های این زمین

*

هر چه دیدم یا سرم آمد که هیچ

باز گفتم صبرتا پایان پیچ

*

صبر می گوید که آخر آفرین

یا تو سنگی یا زکوهی آهنین

  منبع : از شبانه تا غریبانه

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروره

مرحم این راه دوره

سر بده آواز حق حق

خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه

گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه قشنگه

بزار پروانه احساس

دلتو بغل بگیره

بغض کهنه رو رها کن

تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی

دل به غصه ها بدوزی

تو بشی مثل ستاره

تو دل شبا بسوزی

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

میخوام برم اما نمیتوانم

نتوانم به تو پيوستن و ني از تو گسستن
نه زبند تو رهائي نه کنار تو نشستن

اي نگاه تو پناهم ! تو نداني چه گناهيست
خانه را پنجره بر مرغک طوفان زده بستن

تو مده پندم از اين عشق که من دير زماني
خود به جان خواستم از دام تمناي تو رستن،

ديدم از رشته جان دست گسستن بود آسان
ليک مشکل بود اين رشته مهر تو گسستن

امشبم اشک من آزرد و خدارا که چه ظلمي ست
ساقه خرم گلدان نگاه تو شکستن!

سوي اشکم نگهت گرم خراميد و چه زيباست
آهوي وحشي و در چشمه روشن نگرستن

ميخواهم ...

مي خواهم:

بدون اسارت دوستت بدارم

با آزادي در كنارت باشم

بدون اصرار تو را بخواهم

با احساس گناه ترك ات نكنم

با سرزنش از تو انتقاد نكنم

و با تحقير به تو كمك نكنم

و اگر تو نيز با من چنين باشي،

يكديگر را غني خواهيم كرد

ويرجينيا ستير

زندگی آنست , گه عزت دهد گه خار دارد

چرخ بازیگر ازاین بازیچه ها بسیار دارد

• راستی از این به بعد Mcse2003  در اینجا مطالب خود را می نویسند ٬ نویسنده آن هم پسر عمو عباسم می باشد.

وصیت

بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده ست در این گور سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

       منبع :  از شبانه تا ....غریبانه

این روزها سنگینه سرت٬ طول و دراز سفرت
هوای مارو نداری شلوغ شده دور و برت
برات شدم مثل همه٬ یه سایه مجسمه
از جون دنیا چی می‎خوای٬ کجای دنیا مبهمه
هر چی میگم مال منی ساز مخالف میزنی
حلقه بی‎نگین شدی٬ با اونا هم‎نشین شدی
مارو دیگه می‎خوای چیکار٬ تو خوبها بهترین شدی
آرزو قاب نمی‎کنی٬ شهرو خراب نمی‎کنی
دیگه واسه خاطر من کسی‎رو خواب نمی‎کنی
هر چی میگم مال منی ساز مخالف میزنی
عشقو گرفته تفرقه٬ سفر میری بی‎بدرقه
تکلیف رویاهام چی شد٬ دست تو بود بی‎دقدقه
عاشقی اما نداره٬ جنون که حاشا نداره
از همشون عاشقترم این دیگه دعوا نداره
ساده نمیشه تورو داشت باید پیشت ستاره کاشت
ماهو باید از آسمون رو طاق چشم تو گذاشت
من از تو دل نمی‎کنم من از تو دل نمی‎کنم
عاشقترینشون منم (ساز مخالفو بزن)
من ولی دم نمی‎زنم دم نمی‎زنم.

(مجتبی کبیری)

  وصیت‌نامه‌ی طنز 

بعد مرگم نه به خود زحــمت بسيار دهيد
نه به من بر سـر گور و کفن آزار دهيد

نه پي گورکن و قاري و غسال رويـــد
نه پي سنگ لحد پــول به حجار دهيد

به که هر عضو مرا از پس مرگــم به کسي
کش بدان عضو بود حاجت بسيار دهيد

اين دو چشمان قوي را به فلان چشــم‌چران
که دگر خوب دو چشمش نکند کار دهيد

وين زبان را که خداوند زبان‌بـازي بود
به فلان هوچي رند از پي گفتـار دهيد

کله‌ام را که همه عمـــر پر از گچ بوده‌است
پاک تحويل علي اصغر گچکار دهيــد

وين دل سنگ مرا هم که بود سنگ سيـــاه
به فـــلان سنگ‌تراش سر بازار دهيد

چانه‌ام را به فلان زن که پي وراجي است
معده‌ام را به فلان مرد شکمخوار دهيد

در سر سفره خورَد فاطمـه، بي‌دندان، غم
به که دندان مرا نيز بــدان يار دهيد

 شعر بالا وصیت‌نامه طنزی است از ابوالقاسم حالت که  چندی پیش در یکی از مجلات 
چاپ شده بود.

این وصیت‌نامه را که در عین زبان خنده و کنایه حاوی نکات ارزشمندی است.

نميدانم . . .

نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نميخواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم
چه خواهد ساخت
ولي بسيار مشتاقم
كه از خاك گلويم سوتكي سازد

گلويم سوتكي باشد
بدست كودكي گستاخ و بازيگوش
و او
يكريز و پي در پي
دم خويش را بر گلويم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدين سان بشكند در من
سكوت مرگبارم را…
 

زنده ياد  دكتر علی شريعتی

آری،آغاز دوست داشتن زيباست

گرچه پايان راه نا پيداست

من ديگربه پايان راه نمی انديشم

که همــين دوســت داشـتن زيبــاســت

عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن کسي است که البفاي دوست داشتن را برايت تکرار کند،
و تو از او رسم محبت بياموزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه گذاشتن سدي در برابر روديست که از چشمانت جاريست.
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه پنهان کردن قلبي ست که به اسفناک ترين حالت شکسته شده .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن شانه هاي محکمي ست که بتواني به آن تکيه کني ،
و از غم زندگي برايش اشک بريزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي ست ،
که مجبوري آخرش را با جدائي به سرانجام رساني .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي ست .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست